The end is near

Vandaag was weer een perfect voorbeeld hoe archeologie op zijn zwaarst is. Kilo’s modder aan je laarzen hebben, de steeds aanwezige kans om als eerste een modderbad te nemen, compleet doorweekt zijn door de regen en een naderende deadline…

En die deadline betekent helaas ook dat dit het op één na laatste blog wordt, vanaf zaterdag is de opgraving helaas afgelopen.

Één grote modderpoel...

Het schip bestond vanmorgen alleen nog uit de kiel, maar dat werd drastisch gereduceerd doordat er vandaag er weer een aantal planken werden verwijderd. Het grootste deel van de dag werd besteed aan het tekenen van de planken.

Soms is het best vermoeiend

Tussen de middag waren er zelfs broodjes, om het moreel van het team nog even op te krikken voor de laatste anderhalve dag.

Als laatste wil ik in deze blog het team bedanken. Jullie waren fantastisch, het waren geweldige weken!!! Hartelijk bedankt!!!

I want to thank my teammates for the wonderful time spent together. It was really amazing!!! Thanx Guyzz!!!

Regen en zonneschijn

Het einde van de opgraving komt in zicht. Alle zeilen worden bijgezet om zoveel mogelijk van ´OE34’ vast te leggen. Bij gebrek aan een naam wordt het schip aangeduid met de code van het kavel waar het schip nu ligt. Het berghout van de stuurboordzijde en een groot deel van de planken van het boord zijn getekend. Het gebrek aan ochtendkoffie had geen negatieve invloed op de productie. De generator waarmee elektriciteit opgewekt wordt viel na korte tijd steeds uit. Na een bezoek aan de reparateur was het euvel verholpen.

Vandaag hebben onze opgraving mogen tonen aan leden van het Provinciaal Bestuur. Zij zijn bijgepraat over het schip en toonden veel belangstelling voor wat we boven water hebben gekregen.

Naast het boord is een tonnetje aangetroffen, morgen zal het gelicht worden. Gefotografeerd wordt er ook, niet alleen de onderdelen van het schip, ook de opgraving zelf wordt vastgelegd. Deze foto's zijn vanuit het vliegtuig genomen. Niet alles ging van een leien dakje, er was een tweede start nodig voordat het resultaat naar wens was. 

Het anker lichten

Het tekenen van de spanten komt aan een eind: de laatste twee zijn afgevoerd. We zijn begonnen met de huidplanken er uit te halen. Het is opvallend dat de buitenkant van de planken, die in de klei hebben gelegen, veel beter bewaard zijn gebleven dan de binnenkant. We tekenen alleen de buitenkant, en geven de dikte aan. De binnenkant is al eerder ingemeten met behulp van de Faro-arm.

Ondanks het slechte weer hadden we een goede dag qua vondsten. Het hoogtepunt van de dag was dat we een groot deel van het anker hebben gevonden!! 

Daarnaast hebben we verscheidene scherven van een Baardmankruik aan de voorkant van het schip gevonden, en een netverzwaarder, met ijzer eromheen. Bij zowel het voor- als het achterschip zijn nieuwe delen van het schip blootgelegd.

Het zou leuk zijn als we de komende dagen nog meer vondsten vinden!

                                                             

The strakes days are numbered

On a muddy, wet Monday morning, the ship lies in silence in an open field of green. The wheat rustles in the background and the onions watch in expectation. The scene looks rustic, but there is a certain tension in the air. We know it, and I believe, the wreck knows it.

It has been stripped of all its frames and soon it will be time for the strakes to be taken out, turning the once-majestic wreck into nothing more than an imprint in the polder’s clay.

Before the wreck is only remembered through artefacts, drawings, digital points, pictures and excavation reports, it had its last moment of glory. It had the honour of being documented for posterity by a journalist from RTV Noord who filmed her from every angle, and was further honourd by an offering of delicious apple cake.

Time can never stop however and the excavators continued diligently registering her through drawings and words while her bow and stern were further exposed in search of the solutions to the mysteries she offers. The strakes were observed in such a way that even Poirot himself would be impressed by the detail of the investigation, and drawings were produced that one day will most certainly line the walls of the Louvre (and not in the abstract art section).

As the evening draws near and the last planes of the day fly overhead, the wreck is being covered and she relaxes. One more evening in existence as a recognisable entity, before being moved out of her resting place forever…

Een hecht team in slechts twee weken

Vandaag was een dag van gemixte werksnelheid en werksfeer ook zal er vandaag een grote groep bezoekers de opgraving bekijken. De tekenploeg, welke steeds groter wordt, heeft bijna alle spanten getekend. Tegelijk moet er voor maandag nog wat overblijven omdat de huid nog moet blijven liggen. De sfeer kwam het wel ten goede er was veel gezelligheid en er is veel gelachen, tenminste tot de middagpauze. Vlak voor de pauze hebben we de groepsfoto gemaakt omdat na de pauze twee zeer gewaardeerde teamgenoten, Mia en Mariska ons verlieten. Na de pauze gingen de werkzaamheden in hetzelfde tempo verder en was de goede sfeer vrij ongeschonden. De dag verstreek en spanten werden afgevoerd.

Doordat gister de huid is gepoetst voor de overzichtsfoto konden we vandaag veel markeringen en planknaden vinden. De bomen zijn optimaal gebruikt en soms lopen de planken daardoor wat vreemd in elkaar over. De markeringen zijn een leuk overblijfsel van de constructie, hoewel ze niet altijd logisch en op een lijn geplaatst lijken te zijn.

Rond vier uur kwam ons verwachte bezoek van de organisatie Heemschut, en was de opgraving omgetoverd tot een klein museum. Er hingen tekening van schepen die vergelijkbaar zijn met dit schip, maar natuurlijk veel minder mooi. De groep werd door Andre met een mooi verhaal over de site geleid en door de uitleg van Laura over de vondsten kwam het verhaal verder tot leven. Na het vertrek van de groep zat ook de tweede week voor ons erop en hebben we nog maar een week te gaan.

Farewell frames, enter the hull

The excavation team had an exhaustingly heated working environment today due to burning sun and completely windless air. Some poorly informed Dutchmen even tried to compare the atmosphere to a Finnish sauna, until I (as a Finn) was forced to point out the difference. A thunderstorm at lunchtime helped to cool down the situation and gave a good shower to the dried-up wreck.

Despite  all the complaints the beautiful weather of the week has also been a great advantage for the excavation itself. Today was also a very important milestone for the whole project, for all the remaining front frames were finally removed. The hull form  and the beautifully bended  strakes are now fully visible, and the analysis of them began after coffee. 

Analyzing the strakes.

Since the vessel was built  “hull first,” we are now coming closer and closer to the first steps that were taken in the mid 16th century when OE 34 was built. In a way it can be said that the ships´ circle of life from construction to breakdown is now coming to it´s end. The already-drawn frames were moved to one side and cut into pieces in order to help transportation.  Otherwise the day consisted of this weeks known routines: drawing, carrying and cleaning.

The floor timbers after the touch of the chainsaw.

Since the wood of OE 34 is generally in too bad a condition to be preserved, all the removed ceiling, frames, and hull planks will eventually be destroyed. Still, some of the 350-year-old material might get to be used for a second time, for Diederic K. Kraaijeveld, an internationally known wood sculptor is planning on using the wood in one of his works. He visited the site today with an archaeology-intererested friend Martin Samson.

The embalming of the frames.

Let’s hope for sauna-like weather for tomorrow as well. Tot morgen! 

Or as the Finns would say it, huomiseen! 

Sterke mannen en vrouwen gezocht!/Im Westen nichts neues

Trouwe lezers hebben vast gemerkt dat er een dag is overgeslagen, maar helaas waren er “technische problemen”. Daarom vandaag een tweedaagse blog en een dubbele titel.

Archeologen zijn van alle markten thuis. We weten niet alleen veel van verschillende materiaalsoorten, het maken van archeologische (technische) tekeningen en scheepsbouwconstructies, ook zijn we echte bodybuilders.

Nu we zoveel tekenteams hebben rondlopen op de site, worden de spanten achter elkaar uit het schip gehaald. Maar dat gaat niet zo één, twee, drie. Naarmate we dichter bij het voorschip komen, we zijn al over de helft!, zitten de spanten steeds steviger vast aan de huid. Dit komt waarschijnlijk doordat het voorschip dieper in de bodem ligt. Het is daardoor beter bewaard gebleven dan het achterschip, wat hoger ligt. De koevoeten zijn tevoorschijn gekomen en met onze laatste krachten (we zitten alweer in onze één-na-laatste week) worden de spanten langzaam, maar gestaag losgewrikt van de huid. Vervolgens worden er 6 sterke mannen en vrouwen opgetrommeld, die met hun grote en sterke spieren de, soms wel 5 meter lange, spant (wrang, als het om een spant gaat dit zowel aan bakboord- en stuurboordzijde uitsteekt) optillen en uit het scheepswrak tillen. Aan de rand van de put wordt de spant schoongemaakt en overgedragen aan een tekenteam. Zij tekenen alle bijzonderheden op de tekening.

Ook de Faro-arm was afgelopen twee dagen weer in het veld aanwezig. In-situ worden digitaal de huidgangen getekend. Later kan hier dan ook een 3D-tekening van worden gemaakt, wat handig is voor de reconstructie.
In het voorschip zijn aan stuurboordzijde de laatste boordspanten verwijderd. Iedereen werkt hard en als we doorgaan zoals we nu werken, kunnen we hopelijk de spanten deze week afkrijgen. Dan rest ons alleen nog de huid…

Recording, recording, recording!

The fifth week of excavating OE 34 began with more frame extraction, the recording of those frames, and cleaning and recording the strakes underneath. Miriam Peters, from the Netherlands, joined the team today, and will be working here for the rest of the excavation.

Teams of two worked on drawing each frame, while a few others cleaned the now-exposed strakes in situ. While most of those working on the site hail from the Netherlands, there are four international participants on-site at the moment.

            Mia Pereira is an exchange student Caldas da Rainha, Portugal. This is her third and final week at the site. Mia hopes to pursue maritime archaeology after finishing her master’s degree at the New University of Lisbon.

            Alexander Cattrysse, from Brugge, Belgium, and Maggie Logan, from Juneau, Alaska, are both studying at Syddansk Universitet in Esbjerg, Denmark. They are both halfway through a two-year master’s program in Maritime Archaeology. This is their second week on-site in Lelystad.

            Originally from Riihimaki, Finland, Vilma Lempiainen has been in the Netherlands since January of this year, and has been participating in this excavation since it began five weeks ago. She is working here not only to extend her knowledge of maritime archaeology, but she is comparing the construction of OE 34 to another Flevoland wreck: B71.

Frank Dallmeijer came with the Faro-arm today, which he set up in the wreck itself to record the strakes.